Wbrew niektórym twierdzeniom art. 7 Ustawy „O edukacji” nie zaprzecza żadnemu międzynarodowemu dokumentu ratyfikowanemu przez Ukrainę.

Przepisy Ustawy dotyczące języków nauczania, nie stanowią zagrożenia językowo-kulturowej tożsamości mniejszości narodowych i nie są skierowane na ich asymilację.

Oskarżenia wysunięte Ukrainie przez niektóre państwa – sąsiedzi UE w tym, że art. 7 Ustawy „O edukacji” narusza międzynarodowe dokumenty normatywne ratyfikowane przez Ukrainę, nie odpowiadają rzeczywistości:

1. W Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka (1948) chodzi o prawo każdego człowieka do nauki, a nie o języku nauczania (art. 26) oraz o tym, że nauka „krzewi zrozumienie, tolerancję i przyjaźń między wszystkimi narodami”. Uważamy, że akurat spójny język nauczania jest takim jednoczącym czynnikiem.
2. Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych (1966) chroni prawo mniejszości narodowych do posiadania i korzystania z własnej kultury, religii oraz języka (art. 27). Ustawa „O edukacji”, jak i którakolwiek ustawa Ukrainy, nie narusza tego prawa.
3. Konwencja ONZ o prawach dziecka (1989) głosi, że „dziecku należącemu do mniejszości narodowej lub dziecku pochodzenia rdzennego nie można odmówić prawa do posiadania i korzystania z własnej kultury, do wyznawania i praktykowania swojej religii lub do używania własnego języka, łącznie z innymi członkami jego grupy” (art. 30). Ustawa „O edukacji” tego też nie zaprzecza.
4. Zgodnie z Protokołem nr 1 do Konwencji o ochronie praw i podstawowych wolności człowieka „Państwo uznaje prawo rodziców do zapewnienia wychowania i nauczania zgodnie z ich własnymi przekonaniami religijnymi i filozoficznymi”. Lecz Protokół nie mówi nic o obowiązku państwa zabezpieczać finansowo i organizacyjnie realizację tego prawa, tak samo jak i o języku nauczania (art. 2).
5. Według Konwencji ramowej Rady Europy o ochronie mniejszości narodowych (1995) państwo „uznaje prawo osób należących do mniejszości narodowych do zakładania i prowadzenia ich własnych, prywatnych instytucji oświatowych i szkoleniowych”, nie zaciągając żadnych zobowiązań finansowych (art. 13). W Konwencji również zaznaczono, że państwa powstrzymają się od polityki asymilacji „bez uszczerbku dla środków podejmowanych stosownie do ich generalnej polityki integracyjnej” (art. 5), czyli ostatnia jest priorytetową.
6. Dokument Spotkania Kopenhaskiego Konferencji w sprawie ludzkiego wymiaru OBWE (1990) głosi, że „Państwa uczestniczące dołożą starań, aby zapewnić, że osoby należące do mniejszości narodowych będą miały odpowiednie możliwości nauki swojego języka ojczystego lub nauki w swoim języku ojczystym”. (p. 34). To znaczy państwo ma wybór między dwoma możliwościami. Realizację pierwszej z nich Ustawa całkowicie zabezpiecza.
7. Paryska Karta Nowej Europy (1990) tylko potwierdza, że etniczna, kulturowa, językowa oraz religijna tożsamość mniejszości narodowych będzie chroniona i że osoby należące do mniejszości narodowych mają prawo swobodnie wyrażać tą tożsamość bez dyskryminacji. Oczywiście żadna Ustawa Ukrainy nie przeszkadza temu.
8. Co dotyczy Europejskiej karty języków regionalnych lub mniejszościowych (1992), to zobowiązania wzięte na siebie przez Ukrainę w związku z ratyfikacją tego dokumentu przewidują wariantywność w stosowaniu odpowiednich postanowień. Na przykład, podpunkt IV punktu C art. 8, który zobowiązała się stosować Ukraina, daje możliwość państwu wybierać między nauczaniem językami regionalnymi w ramach szkolnictwa średniego a wykładaniem ich jako osobnego przedmiotu. O to i chodzi w art.7 Ustawy „O edukacji”.