84-ta rocznica Wielkiego Głodu w Ukrainie

            Trzynaście państw świata, w tym Polska, uznali Wielki Głód za zbrodnię ludobójstwa narodu ukraińskiego.

            Terror głodem na Ukraińcach w latach 1932-1933 był wynikiem celowych działań politycznych kierowników reżimu sowieckiego. Celem takich zaplanowanych działań przestępczych było ograniczenie oraz podporządkowanie Ukraińców, wręcz ostateczna likwidacja wszystkich, kto nie chciał podporządkować się reżimu sowieckiemu.

            Kwestia liczby ofiar Wielkiego Głodu na Ukrainie do dziś pozostaje otwartą. Większość naukowców bronią dane, wskazujące, co najmniej, 7 milionów zgonów na terytorium ówczesnej Republiki Ukraińskiej oraz około 3 milionów - na zamieszkanych przez Ukraińców terenach Kubaniu, Powołża i Kazachstanu.

W dniu 26 listopada, w 84. Rocznicę Wielkiego Głodu na Ukraińcach, o godzinie 12.00 na Cmentarzu Wolskim w Warszawie wspólnie zapalmy znicze pamięci milionów ofiar. 

 

Powody polityki przestępczej reżimu sowieckiego z likwidacji ludności ukraińskiej

            Mimo krótkich okresów budowania państwa, ukraińska tradycja już istniała i miała głębokie korzenie historyczne, które sięgało czasów Rusi Kijowskiej. Te filary – tradycja, historia, język - jednoczyły naród. Jednakże w żaden sposób nie pasowały do leninowskiej teorii socjalizmu, celem, której było scalenie narodów. Właściwe Ukraińcom poczucie tożsamości narodowej w pojednaniu z mentalnym indywidualizmem stanowiło zagrożenie dla jedności i samego istnienia ZSRR. Dlatego to właśnie Ukraińcy stali się przedmiotem zbrodni ludobójstwa. Po okupacji terytorium Ukrainy w roku 1922, bolszewicy rosyjscy zakwalifikowali ukraiński ruch narodowy, jako zjawisko o charakterze burżuazyjnym.

            Scalenie narodu ukraińskiego władza radziecka zaczynała od narzucania Ukraińcom nowych, obcych zwyczajów, obrzędów, przymusu zrzec się przeszłości, zapomnieć pochodzenie. Niebawem dołączono atak na ukraińskie życie duchowne.

            Takie działania reżimu sowieckiego wywołały opór ludności ukraińskiej. Historycy konstatowali na początku 1930 r. około 4 tysięcy masowych demonstracji rolników przeciwko prowadzonej polityki kolektywizacji z zastosowaniem ze strony władz grabieży, terroru i przemocy.

Jednakże na skutek polityki oraz działań zbrodniczych w celach całkowitego wycofania w Ukraińców wszystkich produktów spożywczych, przeżycie terroru głodem stało się niemożliwym. W dniu dzisiejszym około 400 dokumentów archiwalnych potwierdza zaplanowany charakter działań politycznych kierowników reżimu sowieckiego z likwidacji narodowości Ukraińskiej. Wśród dokumentów:

- represyjne orzeczenie, powszechnie nazywany jako "prawo 5 kłosów";

- dekret o ochronie mienia przedsiębiorstw państwowych, kołchozów, spółdzielni oraz wzmocnieniu własności społecznej, którym wszelka własność kołchozów dorównywała się do własności państwowej;

- dekret o ustanowieniu kary naturalnej, czyli prawa odbierać u chłopów nie tylko zboże, ale również jedzenie i mienia, które mogło być sprzedane lub wymienione na żywność. Podobnego zjawiska nie było w żadnej innej republice ZSRR;   

- dekret o wprowadzenie w życie „Czarnej listy”, do której wpisywano osiedla (na Ukrainie i zamieszkane przez Ukraińców miejscowości na Kubaniu), jakie byli poddawane fizycznej blokadzie żywności;

- dekret, zakazujący opuszczanie miejsca zamieszkania, którym faktycznie została wprowadzona blokada Ukraińców. Taka decyzja nie znalazła zastosowania w żadnym innym regionie administracyjnym lub republice ZSRR (z wyjątkiem miejscowości na Kubaniu, zamieszkane przez Ukraińców)

Wiosną 1933 roku umieralność wśród Ukraińców osiągnęła poziomu krytycznego. W czerwcu 1933 Wielki Głód każdego dnia uśmiercał 28 tysięcy osób, co godzinny - 1168 osób, co minutę – 20 osób.

Władza Związku Radzieckiego zrobiła wszystko, żeby ukryć skutki popełnionej zbrodni. Nie wolno było dokumentować rzeczywistą liczbę zgonów. Istniał zakaz wpisywania słowa „głód” jako przyczyne śmierci, - w dokumentach wręcz pisano - "tyfus", "wyczerpanie" albo "starość".  Ukraińcy umierali całymi rodzinami, wioskami, lecz nie zawsze fakty te były rejestrowane. Pełna skala nieudokumentowanych zgonów do dziś nie jest znana, jednak badania potwierdzają, że głód wymordował miliony Ukraińców.

Dowody organizacji oraz przeprowadzenia sztucznego głodu w latach 1932-1933 na Ukraińcach także odnotowane w: 3456 odtajnionych dokumentach urzędowych i dokumentach partii komunistycznej, w tym z podpisem Stalina; 3186 księgach zgonów z tych lat; 1730 zeznaniach świadków i ofiar przestępstw reżimu totalitarnego; dokumentach archiwalnych zagranicznych misji dyplomatycznych; dokumentach archiwalnych dotyczących masowego przesiedlenia etnicznych Rosjan na tereny Ukrainy; licznych fotodokumentach.